Meditatie maart 2018

Mattheüs 26:56b (Lezen: Mattheüs 26:47-56)

‘Toen verlieten al de discipelen Hem en vluchtten.’

 

Hier gebeurt wat de discipelen nooit van zichzelf gedacht hadden. Hem verlaten? Dat nooit! Toch komt dat moment. Toen verlieten al de discipelen Hem. Toen… kort nadat ze plechtig hadden beloofd en het meenden – we hebben alles voor Hem over (v 35).

 

Al de discipelen! Het zijn geen onverschillige meelopers. Het zijn zij die het dichtst bij Hem waren. Wat is er veranderd in die paar uur, waardoor zij die altijd bij Jezus waren nu opeens van Hem wegvluchten?

 

Toen verlieten ze Hem… nee, niet op het moment wanneer die dreiging op hen afkomt en Jezus wordt gegrepen. Toen nog niet. Dan zijn ze nog helemaal niet van plan te vluchten, maar te vechten (v 51).

Tóen verlieten ze Hem… dat is wanneer de Heere Jezus het gewapende ingrijpen van Zijn vrienden afkeurt en het goedkeurt dat vijandige handen Hem grijpen.

Tóen verlieten ze Hem… toen volgen ging betekenen: met Hem lijden in plaats van voor Hem vechten.

Tóen verlieten ze Hem… toen ze zagen dat de weg met Jezus niet langer voordeel opleverde, maar uitliep op mislukking en dood.

Toen zichtbaar werd dat de weg met God in het honderd liep.

Toen de vraag ging knellen: ‘waar is God, waarom grijpt Hij niet in?’

Toen dat Koninkrijk waar het om begonnen was niet meer en meer terrein won, maar door de wereldse machten werd overweldigd.

 

Dit geeft ons stof tot nadenken in 2018. Waarom haken mensen af van de kerk en van hun christelijke wortels? Wanneer haken wij af? Dat gebeurt als ons ideaalbeeld in duigen valt. Wanneer onze hoop de grond wordt ingeboord. Als onze verwachting van God op mislukking en teleurstelling uitloopt.

 

We zien toch ook, dat binnen en buiten de kerk dat Koninkrijk van God niet dichterbij komt? Dat hadden we gehoopt. Een kerk, een wereld, waarin God harten wint, waarin Zijn Koninkrijk vooruitgang boekt, de zonde wordt overwonnen. Het tegendeel is waar. De kerk verliest terrein. Andere invloeden winnen terrein. In plaats van groei en bekering zien we de kerk afbrokkelen en steeds meer mensen zich afkeren. Het loopt zienderogen op niks uit.

 

Maar kijk dan toch nog eens goed. Eén is er, die niet vlucht. Nooit. Hoewel Hij alle reden had om hier hard weg te lopen. Hij stond er uiteindelijk alleen voor. De massa die eerder achter Hem kwam, was al lang afgehaakt. En nu zelfs Zijn discipelen. Helpt God Hem dan niet? Is dat nu alles wat Jezus bereikt heeft? Toch vlucht Hij niet en verzet Zich zelfs niet gewapend. Hij hoefde maar één kik te geven en legioenen engelen zouden Hem helpen. Hij doet het niet. Waarom niet?

 

Jezus kijkt niet naar wat zichtbaar is. Hij wandelt door geloof, niet door aanschouwen. Dat doen wij veel te veel. Hij denkt alleen maar aan het Woord. Daar gaat het om. De situatie is niet hopeloos, omdat het gaat zoals het moet gaan. Jezus heeft de schijn tegen, maar het Woord mee.

 

Het Koninkrijk komt namelijk niet door een macht en geweld, maar door overgave.

Het Koninkrijk komt niet door zichtbare groei of succes, maar doordat Eén Zich geeft in de stervensweg. Want als het tarwegraan niet sterft, zal het ook geen vrucht opleveren, dat had Hij van Zichzelf gezegd (Joh. 12:24).

 

Met het Woord van God in het hart weet Jezus dat het hier niet uitloopt op een mislukking. Hier loopt het Koninkrijk niet als een ideaal stuk op de harde werkelijkheid. Hier realiseert Zich het Koninkrijk onder de schijn van het tegendeel. Waar alle boze macht er op uit is om dat Koninkrijk voor altijd het zwijgen op te leggen, is God bezig Zijn Koninkrijk te vestigen. Niet de wil van deze dreigende bende wordt uitgevoerd, nee, de wil van God wordt uitgevoerd.

 

Het loopt zoals het lopen moet. Wie daarop vertrouwt, ook in 2018, hoeft nooit te vluchten en nooit op te geven. Deze Ene, Jezus, hield het vol. Daarom zal de Kerk het – door Hem - ook volhouden tot aan de voleinding der wereld.

 

D Vos